logo
Ik sta vroeg op, ik bid en lees de koran. Dan drink ik koffie met mijn gezin – daar had ik thuis nooit veel tijd voor. Het zou allemaal beter gaan als ik hier werk had.
Vorige week kreeg ik te horen dat twee neven zijn omgekomen in Syrië. Veel van mijn familieleden zijn op korte tijd gestorven.
Ik voel me thuis hier in Jordanië dankzij de goedheid van onze buren, die ons spullen voor het huis hebben gegeven. Ze zijn dol op mijn kookkunst en willen altijd van de Syrische keuken proeven.
Toen de Jordaanse grens in zicht kwam, verstijfde ik. Ik weet nog altijd niet waarom, maar mijn benen wilden niet meer mee. Ik zag mijn familie al veilig aan de overkant staan, maar er kwamen zo veel gedachten in mij op … Ik was als verlamd.
De jongere kinderen drogeerden we om hen stil te houden terwijl we de grens overstaken. Een jongetje werd doodgeschoten in de armen van zijn moeder, maar ze bleef maar doorlopen, zijn bloedende lijkje tegen haar aangedrukt. Eenmaal aan de overkant zijn we ingestort en hebben we samen gehuild.
Het enige wat ik heb meegenomen is het horloge dat mijn man me drie jaar geleden voor mijn verjaardag gaf. Het is stuk, maar ik doe het niet weg. Het is het enige wat nog overblijft van thuis.
Zakiah
Irbid, Jordanië
Irbid, Jordanië
Um Adnan
Um Ali
Mafraq, Jordanië
Ramtha, Jordanië
Rena
Um Alaa
Mafraq, Jordanië
Ramtha, Jordanië
Noura