logo
De gelukkigste dag van mijn leven was toen ik van mijn dochtertje beviel. In de familie van mijn man waren er tot dan toe alleen maar jongens. Zij was het eerste meisje. We noemden haar Gloria. 

Foto’s door: Sven Torfinn.
Ik was de kinderen aan het wassen toen ik geweerschoten hoorde. Een half uur na de eerste schoten lieten we alles achter. De kinderen waren nog niet eens aangekleed. De huizen waren al platgebrand en mensen omgebracht. Sommigen werden onderweg aangepakt en van zwangere vrouwen werd de buik opengereten. Ik wist me te verstoppen terwijl andere vrouwen verkracht werden. 
Tijdens de vlucht droeg mijn oom mijn dochtertje. Hij liep achter me en plots riep hij: “de baby is dood”. Ik hield halt en wachtte. Iemand had op haar geschoten en ze zat helemaal onder het bloed. We begroeven haar in een veld. Ik weet niet of het veld aan iemand toebehoorde. Toen we in Bulengo aankwamen, werd mijn tweede kind ziek. Ook hij stierf. 

Het zou wat beter kunnen gaan als ik kon werken. Ik heb zes geiten, twee kippen en een hectare grond waarop ik bonen en aardappelen teelde achtergelaten. De boerderij bracht me drie keer meer op dan mijn job als lerares in een lagere school, maar mijn diploma verliezen in de brand was erger dan het land achterlaten. Want mijn kennis draag ik overal mee, waar ik ook ga.
Rachel
Bulengo kamp voor ontheemden, DRC
Bulengo kamp voor ontheemden, DRC
Rachel
Rachel
Bulengo kamp voor ontheemden, DRC
Bulengo kamp voor ontheemden, DRC
Rachel
Rachel
Bulengo kamp voor ontheemden, DRC
Bulengo kamp voor ontheemden, DRC
Rachel