logo
Vanavond ga ik bevallen en ik heb niets voorbereid voor de baby. Ik ben alleen, zonder inkomen, er is niemand om voor mij en mijn kinderen te zorgen. Mijn zoon is nog maar tien jaar en hij werkt om eten te kunnen kopen. We voelen ons als bedelaars hier in Jordanië.

Foto’s door: Abbie Trayler-Smith
Muna
Mafraq, Jordanië
Mafraq, Jordanië
Thuis op de boerderij kwamen de buren ’s middags bij me zitten in de schaduw van de jasmijn. Dan aten we abrikozen en appels van onze eigen bomen. Nu heb ik met geluk één sinaasappel per maand om onder de kinderen te verdelen. 
Niets is beter dan de geur van thuis. Toch heb ik geen spijt dat ik alles heb achtergelaten. In Syrië was ik bang, hier heb ik honger. De honger, daar kan ik tegen. De angst niet. 
We waren zo bang om verkracht te worden dat we met twee paar broeken aan sliepen. Mijn beste vriendin, een heel mooie vrouw, werd gekidnapt door het Syrische leger. Ik weet niet wat er met haar gebeurd is. De blikken van de soldaten vertelden ons genoeg. 
Toen we vertrokken, heb ik gauw de foto’s meegegrist die ik rond mijn spiegel bewaarde en ik heb ze in mijn handtas gestopt. Dat is alles wat we hebben meegenomen. We hebben tien uur moeten stappen om de grens over te steken, zonder eten of drinken, maar we waren zo bang dat we alleen maar aan onze veiligheid konden denken.  
Muna
Mafraq, Jordanië
Mafraq, Jordanië
Muna
Muna
Mafraq, Jordanië
Mafraq, Jordanië
Muna
Muna