logo
Je kunt je niet voorstellen hoe belangrijk het is een eigen thuis te hebben. Dat besefte ik pas toen ik een vluchteling werd, want voordien had ik altijd een eigen thuis en huis gehad. 

Foto’s door: Adam Patterson.
Zondag 5 augustus 1995 was de pijnlijke dag waarop we beseften dat we moesten vluchten. De geschiedenis leerde ons dat we geen keuze hadden: in 1941, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, werden de meeste inwoners van dit dorp omgebracht. Wie zou dan niet bang zijn? 
We zijn allemaal samen vertrokken. Ik ben een muzikant in hart en nieren, dus mijn tamburica nam ik mee. Het deed deugd om traditionele liedjes van thuis te spelen tijdens ons verblijf in Servië.
De mensen in Servië waren heel anders. Ik ging een paar keer bij mijn buren op bezoek, en uiteindelijk nam ik ook mijn vrouw mee. Ze stond zenuwachtig rond te kijken, en toen de buurman vroeg waarom ze niet ging zitten, zei ik dat ze iets zocht om te stelen. Blijkbaar hadden ze de grap niet begrepen, want we werden nadien nooit meer gevraagd. 
Zes jaar van huis weg zijn is een hele tijd. Toen we terugkwamen, was alle elektrische bedrading uit het huis gehaald, net als de keramische tegels uit de badkamer en de houten panelen uit de keuken. Dat was een trieste aanblik, maar ik was ook heel blij om terug thuis te zijn.
Milos
Prkos, Kroatië
Prkos, Kroatië
Milos
Milos
Prkos, Kroatië
Prkos, Kroatië
Milos
Milos
Prkos, Kroatië
Prkos, Kroatië
Milos